A single life ...

Mijn dating-site, toch niet zo’n succesverhaal. Er zijn weinig mensen, om niet te zeggen geen, waar ik echt iets bij ‘voel’, die me aanspreken, ergens kunnen raken. Het lijkt allemaal maar rond één ding te draaien, seks. Taal, ik ben verre van perfect in taal, maar ik vind het wel belangrijk, en op zo’n site kom je mensen tegen die zelfs in hun voorstelling de moeite nog niet kunnen doen om algemeen correct Nederlands te schrijven. Erg. Een niveauverschil, ja. Mensen met andere waarden en doelen in hun leven, zeker. Natuurlijk zit er hier en daar wel iemand tussen waarvan ik denk van ‘mmm, potentieel’, maar daar moet ik dus wel zelf achter gaan zoeken. Kort zoeken, uitgebreid zoeken, ik ken het allemaal ondertussen. Maar echt vinden doe ik niet.

Deze blog heb ik eigenlijk gestart om de wereld te laten weten dat single zijn niet zo erg is, dat het zijn voordelen heeft, en daar blijf ik bij. Je bent vrij, doet en laat wat je wil, gaat en staat waar je wil. Zo belangrijk, en zwaar onderschat. Mensen die enkel functioneren als ‘koppel’ zijnde, ik heb ze nooit begrepen. Ligt het aan mij? Ben ik te onafhankelijk? Te koel en te koud? Durf ik mezelf niet te geven, niet te binden? Of ben ik ‘de juiste’ gewoon nog niet tegengekomen en is het één van de dagen wel ‘bingo’?

Andere single vriendinnen lijken altijd wel meer op zoek dan ik. Zo is er eentje die echt wacht op ‘de ware’, en ik kan ze geen ongelijk geven, maar langs de andere kant zou ze toch een beetje meer moeten profiteren van haar leven, haar lichaam. Seks is niet zo belangrijk, toch niet voor mij, en zeker niet voor haar, maar intimiteit is niet te onderschatten. En is dat niet hetgeen wat ik ook al eens mis, intimiteit? Hoe bouw je zoiets op in het vluchtige nachtleven, via een dating-site, chat, whatever? Wanneer kan je stellen dat je intiem bent met iemand? Leer je zoiets? Ik weet het allemaal niet zo goed, maar ik weet wel als er iets is dat ik mis, dat het dat wel is. Echte intimiteit. Volledig jezelf kunnen zijn bij een ander, zonder fronts, leugens, trucjes. Vrij en toch intiem, niet makkelijk. Fysieke partners kan je in principe hebben met hopen, intieme partners, dat ligt toch allemaal wat gevoeliger. Ach, waar wil ik eigenlijk naartoe? Wel, iedereen die single off is, sta eens stil bij jullie intimiteit, en iedereen die single is, denk eens na over wat je echt mist en waarvoor je jezelf misschien onbewust beschermt.

Met dit goede weer zie je overal de koppels uit de grond rijzen, zoals paddestoelen. Gek. Iedereen lijkt wel ineens dolverliefd, dartel, zwoel. En ik, bij mij is er niets. Ook niet T., mijn universitair van vorige week. Hij heeft me nog enkele sms’en gestuurd, maar het doet me niets. Ergernis ja, omdat hij zo bedrieglijk is tegenover zijn vriendin, maar voor de rest niets. Ik kijk rond, ja met dit mooie weer is dat bijna een automatisme, en er is niets. Ik vraag me soms af of ik kieskeuriger ben geworden door het ouder worden, het volwassen zijn. Wil ik echt meer dan vroeger? Heeft iemand echt een gedegen achtergrond nodig om ‘relatiemateriaal’ te zijn? Ik weet het niet. Een klik, dat moet er zijn, en als die er niet is … Met T. dus niet, en met al die andere mannen die ik te pas en te onpas tegenkom, ook niet. Er is niemand die me kan boeien, niemand die me kan interesseren, niemand waar ik helemaal ‘dronken’ van word. Waar is de tijd van de vlinders en de beesten, van de gekke verliefdheden, die soms nergens toe leiden, maar toch altijd fijn waren, van de diepe gevoelens voor iemand? Het lijkt wel weg, verdwenen, ook nu, in deze zwoele temperaturen. Ik zit er niet op te wachten, zeker niet, want ik amuseer me wel, maar een klein beetje spanning, een klein beetje kick, zou wel fijn zijn. Een flirt, een zwoele blik, aandacht en bevestiging, iedereen heeft zoiets nodig, en ik ook, zeker nu. 

Mannen, zal ik ze ooit begrijpen? Zaterdagnacht. Toffe keet, ongelooflijke muziek, leuke mannen. Hij, boomlang, leuk lijf, tof koppie. Hij stond ergens op een zevental meter van mij. Dj-tafel tussen ons, schuchter over en ’t weer kijken. Ik, zelfzeker, maar toch een tikje verlegen, keek vooral niet te veel. Ineens stond hij voor mijn neus, een beetje maf te dansen. Schattig. Ook van dichtbij zeer appetijtelijk. Leuk. Hij stelde zich voor. T, 24 jaar, universitaire achtergrond. Leuk. Beetje babbelen, lachen, klein dansje. En toen, toen vroeg hij of ik single was. Natuurlijk ben ik single, zie je dat niet dan? En jij? Hij dus niet. Hij had een vriendinnetje, al een paar maanden, en zij, zij zat alleen thuis, te wachten op hem. Hij wilde me kussen, raakte me aan, op mijn rug, in mijn hals, plekken voorbehouden voor intimi en goede vrienden. Het was niet zozeer hij die me tegenhield, want hij was wel leuk, het was zij, het vriendinnetje. Hoeveel keer hij ze al had bedrogen? Enkele malen. Genoeg dus. Echte liefde? Nee, natuurlijk niet. Zij, ocharme, in de waan dat hij uitging voor de sfeer, de muziek, en niet om andere vrouwen te versieren. Hij, een jager, in hart en nieren, die bijlange na zijn wilde haren nog niet kwijt is. Ik, braaf, hoewel hij wel leuk was …

Het weer zit niet echt mee de laatste dagen, zeg maar gerust weken, en dan knaagt het wel eens. Mijn vriendinnen die gezellig thuisblijven met hun ventje, voor de buis, onder een dekentje met een warme choco. Ik, ik zit alleen. Ook onder mijn dekentje en met misschien een warme choco, maar toch. Niemand om tegen aan te kruipen, niemand om warmte bij te zoeken, niemand om die koude, kille en natte avonden mee door te brengen op een manier die anders is dan ‘gewoon’. Het wringt soms een beetje.

Langs de andere kant, het is bijna zomer, nu ja het is eigenlijk al zomer. En zomer betekent veel terrasjes, cafeetjes, impulsieve afspraken, doen waar je zin in hebt. En het is onvermijdelijk, met een partner, zorgt dit voor wrevel. Hij wil op je rekenen, en jij wil enkel fladderen, buiten zijn, de zonnestralen opvangen.

Maar voorlopig blijft het dus nog even slecht. Een verhuis naar het Zuiden van Frankrijk zou een oplossing kunnen brengen, denk ik wel eens, maar dan ook weer niet echt, want met wie moet ik daar op café gaan. Langs de andere kant, al die gezellige single vriendinnen zijn hoe langer hoe meer gebonden, hoe langer hoe meer bezig met hun eigen enge leventje, en ik blijf over. Misschien moet ik toch maar eens wat meer ingaan op al die voorstellen die ik recent krijg. Een beetje risico nemen, een beetje meer durven, een beetje assertiever zijn. Langs de andere kant, er is eigenlijk niemand die me zo onverwacht ‘aangepakt’ heeft dat het me echt aanspreekt … Bij deze een oproep aan mannelijk en single Vlaanderen …  

Eindeloze discussies heb ik erover, met vrienden en vriendinnen. Waarom uitgaan? Waarom naar café’s, bars, clubs trekken tot een stuk in de nacht? Iedereen zegt me altijd dat ik dit doe om ‘iemand’ aan de haak te slaan. Bullshit. Het type man dat rondloopt in zo’n gelegenheden is ofwel hopeloos, ofwel hopeloos fout. De hopelozen, met alle respect, zijn mannen die me gewoon niet liggen. Te hard op zoek, niet daar om te genieten van de muziek, de mensen, de contacten. Te veel focus op ‘iemand leren kennen’. De hopeloos foute mannen, zijn dan weer die types die er goed uitzien, gewoon lekker, dit weten, en enkel geïnteresseerd zijn in one-night-stands, telefoonnummers, en geile blikken. Dus waarom ga ik als single girl uit? Wel, gewoon om me te amuseren. Om te dansen, praten, rond te kijken, ja ja, ook dat, mensen te leren kennen, en dit kunnen zowel mannen als vrouwen zijn, maar dus niet om te versieren, te nemen en te houden of te dumpen. Laat dit dus voor eens en voor altijd duidelijk zijn. Ik denk trouwens, nu ja zeker ben je nooit, maar ik denk, dat eens ik in een vaste relatie zit, ik ook nog met grote regelmaat een stapje ga zetten. Ik denk het.

Mijn ervaringen met de dating-site dus. Wel, de respons, ondanks het ontbreken van een foto, blijft enorm. Er zitten echte volhouders tussen, en players, die gewoon even komen kijken. Draait het hier om seks of om daten? Ik had er gisteren met een vriend een discussie over. Mijn mening is dat de meeste vrouwen hier wel echt zitten om ‘de man’ tegen te komen, en dat de meeste mannen met andere gedachten rondlopen. Weer die twee werelden die zo verscheiden zijn. Hij denkt en zegt, dat iedereen er maar op één ding uit is: snelle en goedkope seks, bevredigen van behoeften, vervullen van jezelf. Ik weiger dit te geloven en mijn ervaringen zullen leren wie er gelijk heeft …

We zijn ondertussen bijna een week verder. Ik word gebliksemd, gechat en ge-weet-ik-wat-nog-allemaal, en dit zonder foto. Ik vraag me af wat de reacties zouden zijn met foto. Misschien niets meer … Ik kan niet zeggen dat er tot hiertoe iets tussenzit wat me aanstaat. Een kleine chatsessie met een kerel uit de kempen deed me wederom versteld staan over de lompigheid van mensen. Hij antwoordde naast mijn vragen, ging over dingen die voor mij belangrijk waren, was niet genoeg op zijn ‘qui-vive’. Nee, niks voor mij. En ik vrees, dat de meeste mannen daar niks voor mij zijn. Te hard op zoek, teveel rond aan het kijken, aan het shoppen als het ware, en daar hou ik niet van. Bovendien denk ik dat het merendeel zich op zo’n site anders voordoet dan hij werkelijk is, beter, mooier, intelligenter, hoewel ze dus tijdens zo’n chatsessie onherroepelijk door de mand vallen.

Waar kan je dan volgens mij wel een ‘goede’ man vinden? Bestaat er überhaupt wel zoiets? Op elk potje past een dekseltje? Of passen sommigen hun dekseltje aan omdat ze bang zijn voor de rest van hun leven een leeg potje te blijven? Ach, ik weet het niet. Ik geloof in de echte liefde, een soulmate, hevige verliefdheid en een sterk gevoel van liefde, zonder maar’s, zonder tegenkantingen, gewoon ‘samen zijn’. En in mijn omgeving zie ik te weinig van dit alles. Zo weinig, dat ik soms begin te twijfelen of het wel kan. Op zoek gaan naar iets, via een datingsite of een andere weg, is geen oplossing. Het moet je overkomen, snel of langzaam, heftig en intens of rustig en evenwichtig. Hij is daar ergens, en voorlopig ken ik hem nog niet …

Single zijn dus. Wel, om me volledig in te leven in de wereld van de singles, vond ik dat ik er ook maar eens van kon uitgaan dat single zijn helemaal niet zo fantastisch is en dat de zoektocht naar ‘de ware’ een levensdoel op zich kan zijn. Maar hoe zoek je als ontevreden single naar die éne persoon die je gelukkig kan maken? Voor de duidelijkheid wil ik hier toch even stellen dat er volgens mij niemand je gelukkig kan maken, geluk moet je vinden in jezelf en niet in een ander, maar dat is natuurlijk een persoonlijke mening. Die éne persoon dus. Ik zou alleen op café kunnen gaan, reken maar dat ik ‘iemand’ zou tegenkomen. Ik zou me natuurlijk ook kunnen inschrijven in één of andere sportclub, teneinde het motto ‘een gezonde ziel in een gezond lichaam’ eer aan te doen. Of ik zou me kunnen inschrijven op een dating-site. Dat leek me, omdat ik niet echt zoekende ben en hierbij zelf de teugels in hand kan houden, de beste keuze. Bovendien is deze wereld me nagenoeg onbekend, in tegenstelling tot de andere opties, en ben je nooit te oud om iets nieuws te ontdekken.  

Een dating-site. Eerlijk is eerlijk, natuurlijk ben ik al af en toe eens gaan kijken op www.rendez-vous.be, één van de meer bekende. En lachen ja, soms wel, maar soms ook heel hard schrikken, want er is altijd wel iemand die je kent en waarvan je het niet zou verwachten, die daar met een mooi fotootje afgebeeld staat. Maar nu is het dus aan mij. Profiel ingevuld, naar waarheid, tekstje verzonnen, en wachten maar. Ondertussen natuurlijk zelf ook eens gaan kijken ‘naar mannen waar ik van droom’, as if, en ik moet eerlijk zijn, even heb ik overwogen te emigreren naar Frankrijk of Italië. Want wat ze dus zeggen van zo’n sites, dat er enkel brave sukkeltjes of computernerds op te vinden zijn, is dus al lang verleden tijd. Hellboy, tornlostinparis, de 19-jarige ‘pretty boy’ uit Marseille, en ga zo maar even door, zijn toch allemaal mannelijke exemplaren waar ik toch wel even versteld van stond. Lekker op foto wil natuurlijk nog niet zeggen ‘lekker in ’t echt’, en er is wel meer dan ‘looks’ alleen, maar toch. Ik heb hen nog niet gebliksemd, maar misschien moet ik onder het motto ‘alles voor de onderzoeksjournalistiek’ me daar maar eens aan wagen. Ondertussen ben ik zelf al een paar keer gebliksemd, en dit zelfs zonder foto en persoonlijke advertentie, want die moet nog beoordeeld worden. Ik vraag me af waarop die mannen zich baseren?

In ieder geval, mijn ervaring met deze site is tot hiertoe wel grappig en ik heb me al kunnen ontdoen van het idee dat er enkel losers op te vinden zijn, wie weet wat brengt de toekomst?