A single life ...

Single zijn dus. Wel, om me volledig in te leven in de wereld van de singles, vond ik dat ik er ook maar eens van kon uitgaan dat single zijn helemaal niet zo fantastisch is en dat de zoektocht naar ‘de ware’ een levensdoel op zich kan zijn. Maar hoe zoek je als ontevreden single naar die éne persoon die je gelukkig kan maken? Voor de duidelijkheid wil ik hier toch even stellen dat er volgens mij niemand je gelukkig kan maken, geluk moet je vinden in jezelf en niet in een ander, maar dat is natuurlijk een persoonlijke mening. Die éne persoon dus. Ik zou alleen op café kunnen gaan, reken maar dat ik ‘iemand’ zou tegenkomen. Ik zou me natuurlijk ook kunnen inschrijven in één of andere sportclub, teneinde het motto ‘een gezonde ziel in een gezond lichaam’ eer aan te doen. Of ik zou me kunnen inschrijven op een dating-site. Dat leek me, omdat ik niet echt zoekende ben en hierbij zelf de teugels in hand kan houden, de beste keuze. Bovendien is deze wereld me nagenoeg onbekend, in tegenstelling tot de andere opties, en ben je nooit te oud om iets nieuws te ontdekken.  

Een dating-site. Eerlijk is eerlijk, natuurlijk ben ik al af en toe eens gaan kijken op www.rendez-vous.be, één van de meer bekende. En lachen ja, soms wel, maar soms ook heel hard schrikken, want er is altijd wel iemand die je kent en waarvan je het niet zou verwachten, die daar met een mooi fotootje afgebeeld staat. Maar nu is het dus aan mij. Profiel ingevuld, naar waarheid, tekstje verzonnen, en wachten maar. Ondertussen natuurlijk zelf ook eens gaan kijken ‘naar mannen waar ik van droom’, as if, en ik moet eerlijk zijn, even heb ik overwogen te emigreren naar Frankrijk of Italië. Want wat ze dus zeggen van zo’n sites, dat er enkel brave sukkeltjes of computernerds op te vinden zijn, is dus al lang verleden tijd. Hellboy, tornlostinparis, de 19-jarige ‘pretty boy’ uit Marseille, en ga zo maar even door, zijn toch allemaal mannelijke exemplaren waar ik toch wel even versteld van stond. Lekker op foto wil natuurlijk nog niet zeggen ‘lekker in ’t echt’, en er is wel meer dan ‘looks’ alleen, maar toch. Ik heb hen nog niet gebliksemd, maar misschien moet ik onder het motto ‘alles voor de onderzoeksjournalistiek’ me daar maar eens aan wagen. Ondertussen ben ik zelf al een paar keer gebliksemd, en dit zelfs zonder foto en persoonlijke advertentie, want die moet nog beoordeeld worden. Ik vraag me af waarop die mannen zich baseren?

In ieder geval, mijn ervaring met deze site is tot hiertoe wel grappig en ik heb me al kunnen ontdoen van het idee dat er enkel losers op te vinden zijn, wie weet wat brengt de toekomst?