A single life ...

Eindeloze discussies heb ik erover, met vrienden en vriendinnen. Waarom uitgaan? Waarom naar café’s, bars, clubs trekken tot een stuk in de nacht? Iedereen zegt me altijd dat ik dit doe om ‘iemand’ aan de haak te slaan. Bullshit. Het type man dat rondloopt in zo’n gelegenheden is ofwel hopeloos, ofwel hopeloos fout. De hopelozen, met alle respect, zijn mannen die me gewoon niet liggen. Te hard op zoek, niet daar om te genieten van de muziek, de mensen, de contacten. Te veel focus op ‘iemand leren kennen’. De hopeloos foute mannen, zijn dan weer die types die er goed uitzien, gewoon lekker, dit weten, en enkel geïnteresseerd zijn in one-night-stands, telefoonnummers, en geile blikken. Dus waarom ga ik als single girl uit? Wel, gewoon om me te amuseren. Om te dansen, praten, rond te kijken, ja ja, ook dat, mensen te leren kennen, en dit kunnen zowel mannen als vrouwen zijn, maar dus niet om te versieren, te nemen en te houden of te dumpen. Laat dit dus voor eens en voor altijd duidelijk zijn. Ik denk trouwens, nu ja zeker ben je nooit, maar ik denk, dat eens ik in een vaste relatie zit, ik ook nog met grote regelmaat een stapje ga zetten. Ik denk het.

Mijn ervaringen met de dating-site dus. Wel, de respons, ondanks het ontbreken van een foto, blijft enorm. Er zitten echte volhouders tussen, en players, die gewoon even komen kijken. Draait het hier om seks of om daten? Ik had er gisteren met een vriend een discussie over. Mijn mening is dat de meeste vrouwen hier wel echt zitten om ‘de man’ tegen te komen, en dat de meeste mannen met andere gedachten rondlopen. Weer die twee werelden die zo verscheiden zijn. Hij denkt en zegt, dat iedereen er maar op één ding uit is: snelle en goedkope seks, bevredigen van behoeften, vervullen van jezelf. Ik weiger dit te geloven en mijn ervaringen zullen leren wie er gelijk heeft …

We zijn ondertussen bijna een week verder. Ik word gebliksemd, gechat en ge-weet-ik-wat-nog-allemaal, en dit zonder foto. Ik vraag me af wat de reacties zouden zijn met foto. Misschien niets meer … Ik kan niet zeggen dat er tot hiertoe iets tussenzit wat me aanstaat. Een kleine chatsessie met een kerel uit de kempen deed me wederom versteld staan over de lompigheid van mensen. Hij antwoordde naast mijn vragen, ging over dingen die voor mij belangrijk waren, was niet genoeg op zijn ‘qui-vive’. Nee, niks voor mij. En ik vrees, dat de meeste mannen daar niks voor mij zijn. Te hard op zoek, teveel rond aan het kijken, aan het shoppen als het ware, en daar hou ik niet van. Bovendien denk ik dat het merendeel zich op zo’n site anders voordoet dan hij werkelijk is, beter, mooier, intelligenter, hoewel ze dus tijdens zo’n chatsessie onherroepelijk door de mand vallen.

Waar kan je dan volgens mij wel een ‘goede’ man vinden? Bestaat er überhaupt wel zoiets? Op elk potje past een dekseltje? Of passen sommigen hun dekseltje aan omdat ze bang zijn voor de rest van hun leven een leeg potje te blijven? Ach, ik weet het niet. Ik geloof in de echte liefde, een soulmate, hevige verliefdheid en een sterk gevoel van liefde, zonder maar’s, zonder tegenkantingen, gewoon ‘samen zijn’. En in mijn omgeving zie ik te weinig van dit alles. Zo weinig, dat ik soms begin te twijfelen of het wel kan. Op zoek gaan naar iets, via een datingsite of een andere weg, is geen oplossing. Het moet je overkomen, snel of langzaam, heftig en intens of rustig en evenwichtig. Hij is daar ergens, en voorlopig ken ik hem nog niet …

Single zijn dus. Wel, om me volledig in te leven in de wereld van de singles, vond ik dat ik er ook maar eens van kon uitgaan dat single zijn helemaal niet zo fantastisch is en dat de zoektocht naar ‘de ware’ een levensdoel op zich kan zijn. Maar hoe zoek je als ontevreden single naar die éne persoon die je gelukkig kan maken? Voor de duidelijkheid wil ik hier toch even stellen dat er volgens mij niemand je gelukkig kan maken, geluk moet je vinden in jezelf en niet in een ander, maar dat is natuurlijk een persoonlijke mening. Die éne persoon dus. Ik zou alleen op café kunnen gaan, reken maar dat ik ‘iemand’ zou tegenkomen. Ik zou me natuurlijk ook kunnen inschrijven in één of andere sportclub, teneinde het motto ‘een gezonde ziel in een gezond lichaam’ eer aan te doen. Of ik zou me kunnen inschrijven op een dating-site. Dat leek me, omdat ik niet echt zoekende ben en hierbij zelf de teugels in hand kan houden, de beste keuze. Bovendien is deze wereld me nagenoeg onbekend, in tegenstelling tot de andere opties, en ben je nooit te oud om iets nieuws te ontdekken.  

Een dating-site. Eerlijk is eerlijk, natuurlijk ben ik al af en toe eens gaan kijken op www.rendez-vous.be, één van de meer bekende. En lachen ja, soms wel, maar soms ook heel hard schrikken, want er is altijd wel iemand die je kent en waarvan je het niet zou verwachten, die daar met een mooi fotootje afgebeeld staat. Maar nu is het dus aan mij. Profiel ingevuld, naar waarheid, tekstje verzonnen, en wachten maar. Ondertussen natuurlijk zelf ook eens gaan kijken ‘naar mannen waar ik van droom’, as if, en ik moet eerlijk zijn, even heb ik overwogen te emigreren naar Frankrijk of Italië. Want wat ze dus zeggen van zo’n sites, dat er enkel brave sukkeltjes of computernerds op te vinden zijn, is dus al lang verleden tijd. Hellboy, tornlostinparis, de 19-jarige ‘pretty boy’ uit Marseille, en ga zo maar even door, zijn toch allemaal mannelijke exemplaren waar ik toch wel even versteld van stond. Lekker op foto wil natuurlijk nog niet zeggen ‘lekker in ’t echt’, en er is wel meer dan ‘looks’ alleen, maar toch. Ik heb hen nog niet gebliksemd, maar misschien moet ik onder het motto ‘alles voor de onderzoeksjournalistiek’ me daar maar eens aan wagen. Ondertussen ben ik zelf al een paar keer gebliksemd, en dit zelfs zonder foto en persoonlijke advertentie, want die moet nog beoordeeld worden. Ik vraag me af waarop die mannen zich baseren?

In ieder geval, mijn ervaring met deze site is tot hiertoe wel grappig en ik heb me al kunnen ontdoen van het idee dat er enkel losers op te vinden zijn, wie weet wat brengt de toekomst?

Het leven als single. Er is al veel inkt over gevloeid en al veel over gesproken. Waarom leeft iemand in eenzaamheid? Is het echt een bewuste keuze? Of toch niet? Wat maakt iemand een ‘happy single’? Zijn singles niet een beetje zielig? Wegen de voordelen echt op tegen de nadelen, of is dit allemaal geleuter? Is er echt zoiets als de gelukkige, zelfbewuste, populaire, sociale single? Of is dit een ‘act’ tot men ‘iemand’ tegenkomt?

Wel, ik kan natuurlijk niet in naam van alle singles spreken, en dat is hier ook helemaal niet de bedoeling, maar ik kan stellen dat ik een ‘happy single’ ben. Wie ben ik? Een bijna dertigjarige vrouw, die in de rand rond Antwerpen woont en hooggeschoold is. Bovendien ben ik verre van onaantrekkelijk, sportief, sociaal, heb ik een buitengewoon gevoel voor humor, ben ik rad van tong en hou ik wel van een feestje af en toe. Ben ik de doorsnee single? Nee, waarschijnlijk niet. Ben ik bewust single? Ja, bewuster dan bewust. Waarom? Ik weet het niet. Een soort van bindingsangst houdt me tegen iemand toe te laten in mijn leven. Lange relaties zijn niet aan me besteed. Met niemand? Misschien wel met ‘iemand’, maar die iemand ben ik voorlopig nog niet tegengekomen. Geloof ik in ‘echte liefde’? Ja, zeker. Zijn er meerdere ‘echte liefdes’ mogelijk? Ja, natuurlijk. Ben ik hem al tegengekomen? Ja, meermaals. En toch, toch ben ik nog steeds bewust alleen. Ben ik gelukkig? Ja, meestal wel. Mis ik iets? Nee, alles ligt nog steeds zomaar voor het oprapen.

Wat is dan de bedoeling van mijn blog, als alles toch zo super gaat. Wel, tweeledig eigenlijk. Ten eerste wil ik mensen die iets minder bewust en ‘happy’ single zijn een hart onder de riem steken. Tonen dat ‘alleen zijn’ niet het einde van de wereld is, als je jezelf maar omringt met de juiste mensen. Maar daarenboven wil ik ook wel eens de negatieve aspecten van het single zijn in het licht zetten, want die zijn er wel degelijk. Niet alles is altijd rozengeur en maneschijn …