A single life ...

Met dit goede weer zie je overal de koppels uit de grond rijzen, zoals paddestoelen. Gek. Iedereen lijkt wel ineens dolverliefd, dartel, zwoel. En ik, bij mij is er niets. Ook niet T., mijn universitair van vorige week. Hij heeft me nog enkele sms’en gestuurd, maar het doet me niets. Ergernis ja, omdat hij zo bedrieglijk is tegenover zijn vriendin, maar voor de rest niets. Ik kijk rond, ja met dit mooie weer is dat bijna een automatisme, en er is niets. Ik vraag me soms af of ik kieskeuriger ben geworden door het ouder worden, het volwassen zijn. Wil ik echt meer dan vroeger? Heeft iemand echt een gedegen achtergrond nodig om ‘relatiemateriaal’ te zijn? Ik weet het niet. Een klik, dat moet er zijn, en als die er niet is … Met T. dus niet, en met al die andere mannen die ik te pas en te onpas tegenkom, ook niet. Er is niemand die me kan boeien, niemand die me kan interesseren, niemand waar ik helemaal ‘dronken’ van word. Waar is de tijd van de vlinders en de beesten, van de gekke verliefdheden, die soms nergens toe leiden, maar toch altijd fijn waren, van de diepe gevoelens voor iemand? Het lijkt wel weg, verdwenen, ook nu, in deze zwoele temperaturen. Ik zit er niet op te wachten, zeker niet, want ik amuseer me wel, maar een klein beetje spanning, een klein beetje kick, zou wel fijn zijn. Een flirt, een zwoele blik, aandacht en bevestiging, iedereen heeft zoiets nodig, en ik ook, zeker nu.