A single life ...

Mijn dating-site, toch niet zo’n succesverhaal. Er zijn weinig mensen, om niet te zeggen geen, waar ik echt iets bij ‘voel’, die me aanspreken, ergens kunnen raken. Het lijkt allemaal maar rond één ding te draaien, seks. Taal, ik ben verre van perfect in taal, maar ik vind het wel belangrijk, en op zo’n site kom je mensen tegen die zelfs in hun voorstelling de moeite nog niet kunnen doen om algemeen correct Nederlands te schrijven. Erg. Een niveauverschil, ja. Mensen met andere waarden en doelen in hun leven, zeker. Natuurlijk zit er hier en daar wel iemand tussen waarvan ik denk van ‘mmm, potentieel’, maar daar moet ik dus wel zelf achter gaan zoeken. Kort zoeken, uitgebreid zoeken, ik ken het allemaal ondertussen. Maar echt vinden doe ik niet.

Deze blog heb ik eigenlijk gestart om de wereld te laten weten dat single zijn niet zo erg is, dat het zijn voordelen heeft, en daar blijf ik bij. Je bent vrij, doet en laat wat je wil, gaat en staat waar je wil. Zo belangrijk, en zwaar onderschat. Mensen die enkel functioneren als ‘koppel’ zijnde, ik heb ze nooit begrepen. Ligt het aan mij? Ben ik te onafhankelijk? Te koel en te koud? Durf ik mezelf niet te geven, niet te binden? Of ben ik ‘de juiste’ gewoon nog niet tegengekomen en is het één van de dagen wel ‘bingo’?

Andere single vriendinnen lijken altijd wel meer op zoek dan ik. Zo is er eentje die echt wacht op ‘de ware’, en ik kan ze geen ongelijk geven, maar langs de andere kant zou ze toch een beetje meer moeten profiteren van haar leven, haar lichaam. Seks is niet zo belangrijk, toch niet voor mij, en zeker niet voor haar, maar intimiteit is niet te onderschatten. En is dat niet hetgeen wat ik ook al eens mis, intimiteit? Hoe bouw je zoiets op in het vluchtige nachtleven, via een dating-site, chat, whatever? Wanneer kan je stellen dat je intiem bent met iemand? Leer je zoiets? Ik weet het allemaal niet zo goed, maar ik weet wel als er iets is dat ik mis, dat het dat wel is. Echte intimiteit. Volledig jezelf kunnen zijn bij een ander, zonder fronts, leugens, trucjes. Vrij en toch intiem, niet makkelijk. Fysieke partners kan je in principe hebben met hopen, intieme partners, dat ligt toch allemaal wat gevoeliger. Ach, waar wil ik eigenlijk naartoe? Wel, iedereen die single off is, sta eens stil bij jullie intimiteit, en iedereen die single is, denk eens na over wat je echt mist en waarvoor je jezelf misschien onbewust beschermt.

Met dit goede weer zie je overal de koppels uit de grond rijzen, zoals paddestoelen. Gek. Iedereen lijkt wel ineens dolverliefd, dartel, zwoel. En ik, bij mij is er niets. Ook niet T., mijn universitair van vorige week. Hij heeft me nog enkele sms’en gestuurd, maar het doet me niets. Ergernis ja, omdat hij zo bedrieglijk is tegenover zijn vriendin, maar voor de rest niets. Ik kijk rond, ja met dit mooie weer is dat bijna een automatisme, en er is niets. Ik vraag me soms af of ik kieskeuriger ben geworden door het ouder worden, het volwassen zijn. Wil ik echt meer dan vroeger? Heeft iemand echt een gedegen achtergrond nodig om ‘relatiemateriaal’ te zijn? Ik weet het niet. Een klik, dat moet er zijn, en als die er niet is … Met T. dus niet, en met al die andere mannen die ik te pas en te onpas tegenkom, ook niet. Er is niemand die me kan boeien, niemand die me kan interesseren, niemand waar ik helemaal ‘dronken’ van word. Waar is de tijd van de vlinders en de beesten, van de gekke verliefdheden, die soms nergens toe leiden, maar toch altijd fijn waren, van de diepe gevoelens voor iemand? Het lijkt wel weg, verdwenen, ook nu, in deze zwoele temperaturen. Ik zit er niet op te wachten, zeker niet, want ik amuseer me wel, maar een klein beetje spanning, een klein beetje kick, zou wel fijn zijn. Een flirt, een zwoele blik, aandacht en bevestiging, iedereen heeft zoiets nodig, en ik ook, zeker nu. 

Mannen, zal ik ze ooit begrijpen? Zaterdagnacht. Toffe keet, ongelooflijke muziek, leuke mannen. Hij, boomlang, leuk lijf, tof koppie. Hij stond ergens op een zevental meter van mij. Dj-tafel tussen ons, schuchter over en ’t weer kijken. Ik, zelfzeker, maar toch een tikje verlegen, keek vooral niet te veel. Ineens stond hij voor mijn neus, een beetje maf te dansen. Schattig. Ook van dichtbij zeer appetijtelijk. Leuk. Hij stelde zich voor. T, 24 jaar, universitaire achtergrond. Leuk. Beetje babbelen, lachen, klein dansje. En toen, toen vroeg hij of ik single was. Natuurlijk ben ik single, zie je dat niet dan? En jij? Hij dus niet. Hij had een vriendinnetje, al een paar maanden, en zij, zij zat alleen thuis, te wachten op hem. Hij wilde me kussen, raakte me aan, op mijn rug, in mijn hals, plekken voorbehouden voor intimi en goede vrienden. Het was niet zozeer hij die me tegenhield, want hij was wel leuk, het was zij, het vriendinnetje. Hoeveel keer hij ze al had bedrogen? Enkele malen. Genoeg dus. Echte liefde? Nee, natuurlijk niet. Zij, ocharme, in de waan dat hij uitging voor de sfeer, de muziek, en niet om andere vrouwen te versieren. Hij, een jager, in hart en nieren, die bijlange na zijn wilde haren nog niet kwijt is. Ik, braaf, hoewel hij wel leuk was …

Het weer zit niet echt mee de laatste dagen, zeg maar gerust weken, en dan knaagt het wel eens. Mijn vriendinnen die gezellig thuisblijven met hun ventje, voor de buis, onder een dekentje met een warme choco. Ik, ik zit alleen. Ook onder mijn dekentje en met misschien een warme choco, maar toch. Niemand om tegen aan te kruipen, niemand om warmte bij te zoeken, niemand om die koude, kille en natte avonden mee door te brengen op een manier die anders is dan ‘gewoon’. Het wringt soms een beetje.

Langs de andere kant, het is bijna zomer, nu ja het is eigenlijk al zomer. En zomer betekent veel terrasjes, cafeetjes, impulsieve afspraken, doen waar je zin in hebt. En het is onvermijdelijk, met een partner, zorgt dit voor wrevel. Hij wil op je rekenen, en jij wil enkel fladderen, buiten zijn, de zonnestralen opvangen.

Maar voorlopig blijft het dus nog even slecht. Een verhuis naar het Zuiden van Frankrijk zou een oplossing kunnen brengen, denk ik wel eens, maar dan ook weer niet echt, want met wie moet ik daar op café gaan. Langs de andere kant, al die gezellige single vriendinnen zijn hoe langer hoe meer gebonden, hoe langer hoe meer bezig met hun eigen enge leventje, en ik blijf over. Misschien moet ik toch maar eens wat meer ingaan op al die voorstellen die ik recent krijg. Een beetje risico nemen, een beetje meer durven, een beetje assertiever zijn. Langs de andere kant, er is eigenlijk niemand die me zo onverwacht ‘aangepakt’ heeft dat het me echt aanspreekt … Bij deze een oproep aan mannelijk en single Vlaanderen …