A single life ...

Het leven als single. Er is al veel inkt over gevloeid en al veel over gesproken. Waarom leeft iemand in eenzaamheid? Is het echt een bewuste keuze? Of toch niet? Wat maakt iemand een ‘happy single’? Zijn singles niet een beetje zielig? Wegen de voordelen echt op tegen de nadelen, of is dit allemaal geleuter? Is er echt zoiets als de gelukkige, zelfbewuste, populaire, sociale single? Of is dit een ‘act’ tot men ‘iemand’ tegenkomt?

Wel, ik kan natuurlijk niet in naam van alle singles spreken, en dat is hier ook helemaal niet de bedoeling, maar ik kan stellen dat ik een ‘happy single’ ben. Wie ben ik? Een bijna dertigjarige vrouw, die in de rand rond Antwerpen woont en hooggeschoold is. Bovendien ben ik verre van onaantrekkelijk, sportief, sociaal, heb ik een buitengewoon gevoel voor humor, ben ik rad van tong en hou ik wel van een feestje af en toe. Ben ik de doorsnee single? Nee, waarschijnlijk niet. Ben ik bewust single? Ja, bewuster dan bewust. Waarom? Ik weet het niet. Een soort van bindingsangst houdt me tegen iemand toe te laten in mijn leven. Lange relaties zijn niet aan me besteed. Met niemand? Misschien wel met ‘iemand’, maar die iemand ben ik voorlopig nog niet tegengekomen. Geloof ik in ‘echte liefde’? Ja, zeker. Zijn er meerdere ‘echte liefdes’ mogelijk? Ja, natuurlijk. Ben ik hem al tegengekomen? Ja, meermaals. En toch, toch ben ik nog steeds bewust alleen. Ben ik gelukkig? Ja, meestal wel. Mis ik iets? Nee, alles ligt nog steeds zomaar voor het oprapen.

Wat is dan de bedoeling van mijn blog, als alles toch zo super gaat. Wel, tweeledig eigenlijk. Ten eerste wil ik mensen die iets minder bewust en ‘happy’ single zijn een hart onder de riem steken. Tonen dat ‘alleen zijn’ niet het einde van de wereld is, als je jezelf maar omringt met de juiste mensen. Maar daarenboven wil ik ook wel eens de negatieve aspecten van het single zijn in het licht zetten, want die zijn er wel degelijk. Niet alles is altijd rozengeur en maneschijn …